6 Şubat 2023

 Bugün 5 Şubat 2026.

Takvim yaprağı sıradan gibi duruyor ama bedenim öyle hissetmiyor. Çünkü birazdan 6 Şubat olacak. Saatler ilerledikçe içimde tanıdık bir sıkışma başlıyor. 04:17 ve 13:24… Üç yıl geçti ama bazı saatler yaşlanmıyor.

Üç yıldır her gün bu tarihin acısını taşıyanlardan biriyim. Her yıl olduğu gibi bu yıla da yalnız giriyorum. Oysa biri gelse, sadece “yanındayım” dese… Omzuma hafifçe elini koysa… Acım tamamen geçmez belki ama bir anlığına nefes alabilirim. Bazen insanın tek ihtiyacı, yanında duracak bir bedenin sıcaklığı oluyor.

Yaşadığım şehir Kahramanmaraş’a fazlasıyla yakın. Mesafe kısa olunca hafıza da yakın duruyor. O gün gözümün önünden hiç gitmiyor. Her yıl bugün aynı rüyayı görüyorum. Uykuda bile kaçamıyorum. Betonun sesi, sessizliğin ağırlığı… Uyanınca kalbim hâlâ orada atıyor.

Sevdiklerimi kaybettim. Bu cümle kısa ama içi uçurum. En çok da “keşke”ler yakıyor insanı. Keşke daha fazla konuşsaydım. Keşke biraz daha sarılsaydım. Keşke acelem olmasaydı. Şimdi onların sesi hafızamda yankı, yokluğu ise her gün yanı başımda.

Deprem bana bir dost da kazandırdı. Yazılarımın birinde anlatmıştım. Zeynep Sahra. En güzel, en tatlı dostum. Hayat bazen enkazın içinden bir el uzatıyor insana. Deprem bizi birleştirdi… sonra yine ayırdı. Aynı acının iki ucunda durduk. Şimdi aramızda mesafeler, suskunluklar, belki de sadece hayat var. Ama onun adı hâlâ kalbimde yumuşak bir yere dokunuyor.

Şu an bu yazıyı yazmakta zorlanıyorum. Ellerim titriyor, nefesim daralıyor. Kelimeler bile yas tutuyor sanki. Ama yine de yazıyorum. Çünkü yazmazsam, içimde birikenler daha ağır geliyor.

Bu yıl tek bir dileğim var.

Lütfen… lütfen artık insanlar ölmesin.

Eceliyle ölmedikçe kimse ölmesin.

Depremde ölenler,

Sokakta dolaşan katiller yüzünden ölenler,

Eşi tarafından öldürülenler…

Buna bir son verelim. Acıyı normalleştirmeyelim. Yas istatistik olmasın. Her ölen “bir kişi” değil, bir hayat, bir ses, bir gülüş.

Bu yazı bir çığlık değil belki. Daha çok titreyen bir fısıltı. Ama bazen dünyayı değiştiren şeyler de fısıltıyla başlar.

Eğer sen de bu gece yalnızsan…

Bil ki bu kelimeler sana doğru uzanan bir el.

Sessizce, incitmeden. Yanındayım demek için.