Rüyalarımda daha kolay seviliyorum

 

Rüyalarımı uzun uzun anlatmayı sevmiyorum aslında.

Çünkü anlattıkça küçülüyorlar. Oysa bende bıraktıkları his çok büyük. Uyanınca içimde kalan şey bir sahne değil; bir boşluk, bir özlem, bir “keşke” oluyor.

Rüyalarımda biri beni seviyor.

Nasıl sevdiğini bilmiyorum, ne söylediğini hatırlamıyorum ama bunu hissediyorum. Gerçek hayatta aylarca arayıp bulamadığım şeyi, rüyalarım bana birkaç saniyeliğine veriyor.

En çok da temas var rüyalarımda.

El tutuluyor. Yan yana duruluyor. Bir bakış fazla geliyor. Kimse acele etmiyor, kimse benden bir şey düzeltmemi istemiyor. O anlarda dış görünüşümün bir önemi yok. Ellerimdeki izler, üzerimde taşıdığım yükler mesele olmuyor.

Uyanınca ilk kaybolan şey de bu oluyor zaten.

Gerçek hayatta insanlar önce bakıyor.

Sonra karar veriyor.

Benim rüyalarımda ise önce hissediliyor, sonra bakılıyor. Aradaki fark çok acıtıyor.

Rüyalarım bana şunu fısıldıyor gibi:

“Sen aslında sevilmez değilsin.”

Ama sabah olunca dünya hemen itiraz ediyor.

Bazen düşünüyorum, rüyalarım olmasa ne yapardım diye.

Belki de tamamen inanırdım bu çağda bana yer olmadığına. Belki de “kimse beni olduğum gibi kabul etmeyecek” cümlesini bu kadar rahat kuramazdım.

Çünkü rüyalarım, içimde hâlâ bir yerin vazgeçmediğini gösteriyor.

Gündüzleri inkâr ettiğim o küçük parça, geceleri ortaya çıkıyor.

Ama bu da ayrı bir acı.

Çünkü rüyalar, gerçek olmadıklarını bile bile insana dokunabiliyor. Ve insan, dokunulmuşken uyanınca, daha çok üşüyor.

Bazen uyanıp şunu düşünüyorum:

Keşke rüyalar gerçek olsa.

Gerçek olsa da ben de biraz mutlu olsam.

Ama gerçek değil.

Ve insan, mutlu olabildiği tek yerin uyku olduğunu fark edince, bu da başka bir yalnızlık oluyor.

Rüyalarım beni kandırmıyor belki.

Sadece bana, nelerin mümkün olduğunu gösteriyor.

Ve sonra beni, bunların olmadığı bir hayata geri bırakıyor.

Belki de en çok bu yüzden rüyalarımda daha kolay seviliyorum.

Çünkü gerçek hayatta kimse, beni bu kadar yavaş ve dikkatle tutmuyor.