Yangında Unutulanlar: Sular Nerede, Devlet Nerede?
Aylar önce gençlerin üzerine tazyikli su sıkan araçlar vardı bu ülkede.
Toplanmış, şarkı söyleyen, pankart taşıyan gençlerin üzerine saniyede 60 litre su fırlatan o araçlar…
Bugün ise Bursa yanıyor, Karabük alevlere teslim, İzmir’de ormanlar göz göre göre kül oluyor.
Ve sormadan edemiyoruz:
O su nerede? O araçlar nerede?
Yıl 2025.
Türkiye’nin dört bir yanı alevlere teslim.
Bir yanda ormanlar yanarken, diğer yanda insan hayatı göz göre göre yitip gidiyor.
Hatırlayalım: 21 Ocak 2025.
Bolu, Kartalkaya’daki Grand Kartal Otel yangını.
Lüks, büyük, popüler bir kayak oteli.
Ve içinde 129 insan.
Yangın çıktığında ne yangın merdivenleri çalıştı ne de acil durum önlemleri alındı.
78 kişi hayatını kaybetti, 51 kişi yaralandı.
Kurtarılanlar, yangın söndürme sisteminin devreye girmediğini, görevlilerin yetersizliğini, yardımın geç kaldığını anlattı.
Bir otel. Karla kaplı bir dağ. Ama yine yanan insanlar.
O gün, ateş sadece bir binayı değil, toplumsal vicdanı da kavurdu.
Ama ne oldu sonra?
Birkaç gün manşetlerde yer aldı, sonra unutuldu.
Unutuldu.
Ama biz unutmadık.
Çünkü aynı yalnızlığı bugün Bursa’da, Karabük’te, İzmir’de yaşıyoruz.
Bir köy yanıyor, yanında sadece köylüler var.
Bir şehir yanıyor, yardım yine gecikiyor.
Ve biz yine soruyoruz:
Devlet nerede?
Vergiye gelince unutmayan, cezaya gelince gecikmeyen bir sistem;
Yangında, depremde, selde neden böyle kör, böyle sağır, böyle yavaş?
2023’te yaşadık bunu.
Kahramanmaraş merkezli depremler, on binlerce canı aldı.
İlk 48 saat yalnız kalan insanlar, kendi çocuklarını kendi elleriyle molozların altından çıkardı.
İnternet yoktu, koordinasyon yoktu, devlet yoktu.
Yine halk, kendi halkının elinden tuttu.
Bugün de aynı şey.
Ormanlar yanıyor, köylüler hortumla mücadele ediyor.
Bursa’da insanlar kovalarla evlerini korumaya çalışıyor.
Karabük’te traktörle, İzmir’de battaniyeyle ateşe koşuluyor.
Ama organize müdahale nerede?
Afet refleksi nerede?
Bir ülke sadece bayrakla, marşla yönetilmez.
Bir ülke, afet anında halkına nasıl davrandığıyla ölçülür.
Ve biz, her afette yalnız bırakılmaya artık alışmıyoruz.
Sadece unutmuyoruz.
Son söz yerine bir şarkı bırakıyoruz.
Adamlar grubunun dediği gibi:
“Unutmazlar, unutmayız, unutmam.”
Yorumlar
Yorum Gönder