Güç Kime Yakışır?

 Bugün dershanede tuhaf bir şey yaşadım. Aslında tuhaf olan olayın kendisi değil, olaydan sonra söylenenlerdi.

Yaşıtım olan erkeklerden bilek gücü olarak daha güçlüyüm. Bu yeni bir durum değil; sınıf arkadaşlarım benimle sık sık bilek güreşi yapar. Kazanırım, kaybederim… Yani hayatın olağan akışı. Bugün de böyle bir anda, bir arkadaşım —kendisi de erkek— şöyle dedi:

“Kesin hepsi tüm gücünü kullanmıyordur. Sahra güçlü ama onlar erkek.”

İşte tam orada bir şey içime oturdu.

“Niye?” dedim.

“Sürekli erkekler mi yenmek zorunda?”

Bakın, burada kimseye laf atmıyorum. Evet, erkekler biyolojik olarak, testosteron hormonları nedeniyle çoğu kadına göre daha güçlü olabilir. Bu bilimsel bir gerçek. Ama bilimsel olan her şey, toplumsal kabule dönüşmek zorunda mı? Bir kadın bir erkeği yendiğinde neden bu ‘olağan dışı’ sayılıyor?

Bir kadın bir erkeği güç olarak yenemez mi?

Ben de bazen kaybediyorum. Herkes gibi. Ama kazandığımda neden hemen bahaneler devreye giriyor?

“Hile yaptı.”

“Ben gücümü kullanmadım.”

“Zaten ciddiye almamıştım.”

Peki soruyorum: Bu bahaneler kime lazım?

Kaybetmeye mi tahammül edemiyoruz, yoksa bir kadına kaybetmeye mi?

Asıl mesele güç değil bence. Asıl mesele ego. Erkekliğin, kazanmakla ölçülmesi. Gücün, sadece erkek bedenine yakıştırılması. Bir kadının güçlü olmasının hâlâ bir istisna gibi görülmesi.

Güç, cinsiyetle mi ölçülür gerçekten?

Yoksa biz sadece alıştığımız düzen bozulduğunda rahatsız mı oluyoruz?

Bir kadının güçlü olması tuhaf değil. Bir erkeğin kaybetmesi de utanç verici değil. Utanç verici olan, yenilgiyi küçültmek, karşısındakini yok saymak ve kendi egosunu kurtarmaya çalışmak.

Belki de asıl soruyu şuradan sormalıyız:

Neden bir kadının kazandığı her zafer açıklama gerektiriyor?